درباره سوره واقعه

واقعه [پيش آمد، حادثه] يكى از نام هاى رستاخيز و قيامت است ، حادثه اى كه بى شك واقع خواهد شد و در آغاز سوره از وقوع آن و مشخصات و آثارش خبر مى دهد و تا پايان سوره از حالات اهل بهشت و جهنم در آخرت ياد مى كند.

در بخشى از سوره هم به اهميت «قرآن كريم » كه فرود آمده از نزد خداوند است اشاره مى كند. در اين سوره مردم به سه دسته تقسيم شده اند :

اصحاب يمين، اصحاب شمال و سابقون.

سوره واقعه ۹۶ آيه دارد و در اوائل بعثت در مكه فرود آمده است . به خواندن اين سوره بسيار دستور داده شده است.

شأن نزول سوره واقعه

رسيدن به نعمت هاى بهشت؛ آرزويى شايسته

شأن نزول آيه هاى ۲۷ تا ۳۳ سوره واقعه

مسلمانان در سفرى همراه پيامبر از دشت سرسبز «فوج»، كه نزديك طايف قرار داشت، مى گذشتند. آنان از ديدن آن همه مناظر زيبا به وجد آمده بودند و چشم برنمى داشتند. دوست داشتند ساعت‌ها بلكه روزها در آن جا بمانند و حتى براى هميشه در آن جا زندگى كنند. به ويژه براى مهاجران كه آن مكان را بهشت روى زمين مى دانستند.

آنان از هنگام تولد تا هجرت، تنها بيابانهاى خشك و بى آب و علف و كوه هاى بلند و پوشيده از سنگ را در مكه به ياد داشتند و خانه كعبه، تنها دل خوشى براى آنان به حساب مى آمد كه اينك از آن دور شده بودند و ديدن دوباره آن را انتظار مى كشيدند،

ولى دشت سرسبز فوج گويى قطعه اى از بهشت بود كه مى ديدند. درختان انبوه و سر به فلك كشيده، انواع ميوه كه بر شاخه هاى درختان سنگينى مى كرد، چشمه هاى پر آب، نهرهايى كه از زير درختان مى گذشتند و پرندگان بسيارى با چهچه دل نوازشان و علفزارهايى كه انواع چهار پايان را براى چرا در خود جاى داده بود، همه و همه منظره زيبا و دلربايى را به وجود آورده بود كه هر رهگذرى زندگى در آن جا را آرزو مى كرد،

ولى از ميان اين همه مناظر زيبا، درختان سدر بيش تر خود نمايى مى كردند و ياران پيامبر را به شگفتى وا مى داشت. آنان به همديگر مى گفتند: اى كاش ما هم، چنين درختان و باغ هايى داشتيم. در اين جا آيه هاى زير نازل شد و به مؤمنان وعده داد كه در بهشت بهتر از آن به ايشان ارزانى مى شود :

ياران راست؛ ياران راست كدامند؟ «» در [زير] درختان كُنار بى خار «» و درخت هاى موز كه ميوه اش خوشه خوشه روى هم چيده است «» و سايه اى پايدار «» و آبى ريزان «» و ميوه هاى فراوان «» نه بريده و نه ممنوع «». (۱)

  • پاورقى: (۱) تفسير نمونه، ج ۲۳، ص ۲۲۰

شكر نعمت ، شأن نزول آيه ۸۲ سوره واقعه

پس از جنگ تبوك و هنگام بازگشت به مدينه به علت بى آبى ، مسلمانان به تشنگى شديدى گرفتار شدند . جست و جوى آنان براى يافتن مقدارى آب كه بتواند لشكرى را سيراب كند، بى نتيجه ماند و از شدت تشنگى، هيچ كس تاب و توان حركت نداشت.

حتى حيوانات نيز درمانده بودند و از جايشان حركت نمى كردند. لشكريان نا اميد به پيامبر پناه آوردند و از او خواستند چاره اى بيانديشد و نزول باران را از خدا بخواهد. پيامبر فرمود: من دعا مى كنم و از خدا مى خواهم، باران نيز مى بارد، ولى بعضى از مردم شاكر و سپاس گزار خواهند شد و برخى ناسپاسى خواهند كرد.

سپس پيامبر دو ركعت نماز خواند و از خداوند تقاضاى باران كرد. بى درنگ بادى وزيدن گرفت و ابرهاى سياهى در آسمان پيدا شد و باران شديدى باريدن گرفت تا حدى كه سيل به راه افتاد و همه سيراب شدند، ظرف هاى خويش را نيز از آب پر كردند.

همه نماز شكر به جا آوردند و براى حركت آماده شدند. منافقان بهانه جو در اين لشكر نيز حضور داشتند. آنان نتوانستند اين صحنه را ببينند و سخنى نگويند. يكى از منافقان با حالت ريشخند گفت : اين باران به بركت طلوع فلان ستاره نازل شده است.

اين همان باورى بود كه از دوره جاهليت، باقى مانده بود و به آن «انواء» مى گفتند و منظورشان ستارگانى بود كه در فاصله هاى زمانى گوناگونى در آسمان ظاهر مى شدند و عرب جاهلى عقيده داشت همراه با ظهور هر يك از اين ستارگان، بارانى مى بارد و اين يكى از نشانه هاى شرك، بت پرستى و ستاره پرستى بود.

منافقى ديگر كه از انصار بود، با انكار نعمت پروردگار كه با دعاى پيامبر بر بندگانش نازل شده بود، گفت : اين فصل، فصل باران است و ما از بارانى كه در فصل خويش آمده سيراب شديم . آيه زير نازل شد و تكذيب آنان را نكوهش كرد :

و [به جاى شكر] تنها نصيب خود را در تكذيب [آن] قرار مى دهيد. «» (۱)

  • پاورقى: (۱) تفسير درالمنثور، ج ۶، ص ۱۶۳

همچنین ببینید

خواص سوره واقعه

خواص سوره واقعه

خواص سوره واقعه خواص سوره واقعه پنجاه و ششمین سوره قرآن واقعه نام دارد که …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.